යෝජිත දූෂණ විරෝධී (සංශෝධන) පනත් කෙටුම්පතේ ප්රධාන වගන්තියක් වත්මන් ස්වරූපයෙන්ම නීතියක් බවට පත් කිරීමට පාර්ලිමේන්තුව අපේක්ෂා කරන්නේ නම්, ඊට ජනමත විචාරණයක අනුමැතිය අවශ්ය වන බව ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය තීන්දු කර ඇත.
කතානායක ආචාර්ය ජගත් වික්රමරත්න මහතා විසින් ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණය පාර්ලිමේන්තුවට දැනුම් දෙන ලදී.
මෙම තීරණය ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ විසිදෙවන සංශෝධනය සම්බන්ධයෙන් ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය ලබාදුන් තීරණයෙන් වෙනස් සහ ස්වාධීන තීරණයකි.
විසිදෙවන සංශෝධනය සම්බන්ධයෙන් නියමිත වෙනස්කම් සිදු කරන්නේ නම් ජනමත විචාරණයක් අවශ්ය නොවන බව අධිකරණය තීන්දු කර තිබුණි.
එම පනත් කෙටුම්පත් දෙක සහ ඒවා සම්බන්ධ ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණ එකිනෙක සමඟ පටලවා නොගත යුතුය.
17 වන වගන්තිය
17 වන වගන්තිය වත්මන් ස්වරූපයෙන්ම නීතියක් බවට පත් විය හැක්කේ ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ 84(2) වගන්තිය යටතේ අවශ්ය විශේෂ බහුතරයෙන් සම්මත වී ජනමත විචාරණයකදී ජනතාව විසින් අනුමත කළහොත් පමණක් බව ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය තීන්දු කළේය.
මෙම වගන්තිය දූෂණ විරෝධී නීතිය යටතේ වන වැරදි සඳහා ඇප ලබාදීමට අදාළව යෝජිත සීමාවන්ට සම්බන්ධ වේ.
කෙසේ වෙතත්, මෙම තීරණයෙන් අනිවාර්යයෙන්ම ජනමත විචාරණයක් පැවැත්විය යුතු බව අදහස් නොවේ.
ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණයට අනුකූලව අදාළ වගන්ති වෙනස් කිරීමට හෝ ඉවත් කිරීමට පාර්ලිමේන්තුවට සහ රජයට හැකියාව පවතී.
අනෙකුත් වගන්ති
6(7) වගන්තියටද විශේෂ පාර්ලිමේන්තු බහුතරයක් අවශ්ය බව ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය තීන්දු කර ඇත.
7 වන වගන්තිය සහ 80(1)(e) වගන්තිය ඉවත් කිරීමට අදාළ යෝජනාව සම්බන්ධයෙන්ද අධිකරණය කරුණු දක්වා ඇත.
අදාළ ඉවත් කිරීමේ යෝජනාව ඉවත් කර නොගන්නේ නම්, ඒ සඳහා ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවෙන් නියමිත විශේෂ බහුතරය ලබාගත යුතු බව ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය තීන්දු කර ඇත.
අධිකරණය විසින් හඳුනාගත් අනෙකුත් වගන්ති සම්බන්ධ ව්යවස්ථාමය ගැටලු අධිකරණය සඳහන් කළ ආකාරයට විසඳන්නේ නම් ඒවා සාමාන්ය බහුතරයකින් සම්මත කළ හැකිය.
පනත් කෙටුම්පත තවමත් නීතියක් වී නැහැ
ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණයෙන් මෙම සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත නීතියක් බවට පත් කිරීමක් හෝ එය ප්රතික්ෂේප කිරීමක් සිදු නොවේ.
පනත් කෙටුම්පත තවදුරටත් පාර්ලිමේන්තු ක්රියාවලියට යටත් වේ.
ඊළඟ වැදගත් කරුණ වන්නේ රජය ව්යවස්ථාමය ගැටලු ඇති වගන්ති වෙනස් කරන්නේද, ඉවත් කරන්නේද, නැතහොත් ඒවා සඳහා අවශ්ය ඉහළ මට්ටමේ අනුමැතිය ලබාගැනීමට උත්සාහ කරන්නේද යන්නයි.